در واقع پوشاک هر منطقه تحت تأثیر آب و هوای آن منطقه می‏ باشد. باید گفت که لباس بلوچی، لباس قدیمی فلات ایران به ویژه اقوام پارتی(اشکانیان) می‌‏باشد که با توجه به شرایط آب و هوایی ، تغییراتی در آن پدید آمده است. به علّت گرمای زیاد و تابش شدید خورشید، لباس مردان اغلب به رنگ روشن می‌‏باشد و برای جلوگیری از تابش مستقیم آفتاب عمامه ‏ای دور سر می‌‏پیچند و شال یا لنگی بر روی شانه می‌‏اندازند.

پوشاک  مردان شامل پیراهن ( قمیص یا پشک ) و شلوار و در مواردی عده ای در کنار آن از کلاه، پاگ ، چادر (لانکی) و کفش بلوچی ( سواس ) استفاده می کنند.

افراد این شغل از طریق یک چرخ مخصوص و با نخی به رنگ همان لباس به  دوخت این نوع لباس در طرح و مدل های مختلف می پردازند. که در واقع داشتن مکانی مناسب ( معمولا یک اتاق )، یک چرخ مخصوص، نخ با رنگ های مختلف، قیچی، متر، دستگاهی مخصوص برای دوخت کنار دکمه ها برای این شغل لازم است. ساعات کار تمام وقت است و نیاز به تحرک و جابجایی ندارد. سیستم نظارتی در این شغل، خود نظارتی است.

با توجه به استفاده مردان این منطقه از لباس محلی بلوچی چشم انداز آینده این شغل رو به پیشرفت می باشد. حمایت سازمان و نهاد خاصی وجود ندارد و افراد خود به این محله ها مراجعه می کنند و لباس را برای دوخت تحویل می دهند. در نزدیک اعیاد سعید فطر و قربان با توجه به رسوم مردمان بلوچ که تقریبا همه لباس نو می پوشند و در مراسم مذهبی و دید و بازدید ها شرکت می کنند، سفارش برای دوخت لباس خیلی  زیاد خواهد بود.

برای کسب اطلاعات در خصوص این شغل به محل های که افراد در این مشغول به کار هستند می توان مراجعه کرد. و یک دوره تقریبا 6 ماه برای کسب مهارت و تجربه اولیه لازم می باشد. قیمت هر دست لباس تقريبا بين 8 تا  10 هزار تومان است که بستگی به بچه گانه و بزرگسال بودن دارد که معمولا با توجه به داشتن مهارت کافی، در یک روز بین 2 تا 3 دست لباس دوخته می شود. داشتن توانایی هنری، مکانیکی، حرکتی و فضایی این شغل کمک کننده می تواند باشد و همچنین افرادی که دارای شخصیت واقع بین هستند بهتر عمل می کنند. از ارزش های لازم، آزادی عمل و خلاقیت را می توان نام  برد.

توضیح: پیراهن یا قمیص: پیراهن گشاد و جادار است که از زیر گلو چاک می‌‏خورد و دارای یقه، با یک یا دو جیب در زیر شانه‏‌های طرفین و یک جیب در بالای سینه سمت چپ است. ‏
▪ شلوار: شلوار مردان بلوچ گشاد است اما در نزدیک پاچه تنگ می‌شود .  

▪ لانکی یا چادر: همان پارچه ای برای پاگ ( بصورت كلاه مانند، دور سر مي پيچند) است ولی جوانان به جای پاگ آن را روی شانه خود می‌‏اندازند و در هنگام نماز خواندن، سر خود را با آن می‌پوشانند و در هنگام نشستن و گپ زدن، آن را دور کمر و پاهایشان می‏بندند که در اصطلاح محلی به آن کمَرزانی و به شوخی صندلی بلوچی می‌‏گویند.  

▪ کلاه: بر دو نوع است یا ساده است که از پارچه درست شده است و در هنگام نماز بر سر می‌‏گذارند و یا کلاه ی است که از پوست بّره ( کلا کلی ) درست شده است.  

‏سواس: در گذشته از برگ درخت داز نوعی کفش بنام سِواس درست می‌‏کردند ولی در حال حاضر تعداد اندکی خصوصاً عشایر از سواس استفاده می‏کنند و اکثراً از کفشهای ایرانی و خارجی استفاده می کنند. ‏