حصیر ( به زبان محلی " تگرد " ) از برگ درختان خرمای وحشی ( داز ) بافته می شود. درخت داز در کوهها و کوهپایه ها و دشت ها ( به صورت خود رویش ) یافت می شود. افرادی که در این شغل مشغول هستند به محل های که این درختان وجود دارد می روند  و با داس شاخه ها را بریده و به محل سکونت یا کار خود حمل می کنند. بعد این شاخه ها را مرتب کرده و برای کار آماده می کنند . ابزار کار معمولا داس  یا در مواردی سوزن بزرگ یا چوب کوچک مخصوص  است و سیستم نظارتی، خود نظارتی می باشد.

فضای کار معمولا در فضای باز و سایه ( زیر کپر های ساخته شده ) بوده و ساعات کار به صورت تمام وقت یا نیمه وقت می باشد. فرد باید از لحاظ جسمانی تا حدودی برای آوردن برگ درختان و ثابت نشستن طولانی و کار با انگشتان دست در وضعیت سالمی باشد.

آموزش در این شغل به صورت حضوری و کسب تجربه و مهارت لازم از طریق تمرین و ممارست و با داشتن علاقه امکان پذیر است.

از برگ درختان داز استفاده های مختلفی می شود. بافتن حصیر برای پوشش خانه ها و پناهگاه دامها، ساخت وسایل تزئينی و اسباب بازي، در کشاورزی و امکانات دیگر، وسایلی جهت نگهداری و زیر انداز و .... در طرح و شکل های مختلف و استفاده های متفاوت بافته  می شوند.

برای این دارا بودن درختان داز و مهارت لازم کافی می باشد و چون منطقه ما این امکانات وجود دارد حصیر بافی رونق دارد. هر چند در این دو یا سه دهه اخیر با توجه به توسعه شهر نشینی ( مراجعت بیشتر افراد روستای به شهر ) و استفاده از گلیم و فرش و وسایل و امکانات دیگر و کاهش رونق کشاورزی و ... استقبال خیلی کم شده است و چشم انداز این شغل را می توان رو به افول دانست و باعث شده نسل های جدید کمتر دنبال کسب تجربه و یادگیری و ادامه آن باشند.

در آمد این شغل کم بوده بر اساس فروش محصولات بافته شده می باشد. یک حصیر در اندازه متوسط  تقریبا بین 3 تا 5 هزار تومان می باشد.  حمایت های سازمانی خاصی وجود ندارد .

توانایی و مهارت های لازم برای این شغل :    توانایی هنری   و  حرکتی  ( هماهنگی بین انگشتان دست و چشم )

افراد دارای شخصیت واقع بین بهتر عمل می کنند و از ویژگی ها و ارزش های این شغل می توان به آزادی عمل و خلاقیت اشاره کرد.