( افسردگی )

يك يا دو هفته طول مي كشد و معمولا گذرا است و چندان روند زندگي ما را مختل نمي كند. گاهي اوقات دليل خاصي براي آن وجود دارد، گاهي هم فقط از غم و اندوه ناشي مي شود. ما معمولا خودمان از پس آنها بر مي آييم و نيازي به كمك گرفتن از ديگران نداريم.

حس افسردگي به مراتب قوي تر و نامطلوب تر از دوره اي كوتاه مدت ياس و ناراحتي است كه همه ما گاه، بي گاه با آن مواجه مي شويم كه در واقع افسردگي بسيار طولاني مدت بوده و مي تواند روزها، هفته ها و حتي ماهها طول بكشد.

زماني افراد افسردگي جدي دارند كه احساس افسردگي، سريع برطرف نشود به قدري حالشان بد باشد كه زندگي روزمره آنها دچار اختلال گردد.

افسردگي در شكل ناهنجار خود در زندگي روزمره ، نه تنها افراد مبتلا به آن بلكه اطرافيان او هم دچار ناراحتي و رنج مي كند.

افسردگي معمولا بعد از يك رويداد عذاب آور مثل مرگ عزيزان، طلاق و يا از دست دادن شغل در افرادي كه توانايي كنار آمدن با اين وقايع را ندارند، به وجود مي آيد.

در خصوص درمان، افسردگي حتي در شديد ترين حالت ها (افسردگي عمده يا شديد ) به خوبي قابل درمان است كه تشخيص و درمان آن توسط پزشك يا متخصصان حوزه سلامت روان صورت مي گيرد.

بيشتر افراد ممكن است به دنبال درمان نروند چون نگران برچسپ خوردن به عنوان  بيمار توسط اطرافيان خود هستند.

رايج ترين روشهاي درماني براي افسردگي درمان دارويي و رواندرماني است.

علائم افسردگي :

( دارا بودن حداقل پنج تا شش مورد از علائم زير و دوام آن به مدت بيش از دو هفته )

      احساس ناراحتي در بيشتر اوقات، ولي ممكن است در هنگام غروب كمي بيشتر شوند.

      از دست دادن توجه و علاقه به زندگي و عدم توانايي در لذت بردن از هر چيز

      تصميم گيري مشكل تر مي شود.

      نمي توانند به چيزهايي كه دوست دارند، بپردازند.

      احساس خستگي و عدم تمركز مي كنند.

      احساس بي قراري و اضطراب و بي انگيزگي    مي كنند.

      كم اشتها شده و وزن كم مي كنند ( برخي افراد برعكس، پر اشتها شده و چاق مي شوند. )

      1 تا 2 ساعت طول مي كشد تا به خواب روند و زودتر از وقت معمول بيدار مي شوند يا خواب بيش از حد داشته باشند.

      علاقه  به رابطه جنسي كاهش مي يابد.

      احساس بي ارزشي، بي كفايتي، نااميدي و احساس گناه مي كنند.

      اعتماد بنفس آنها كم مي شود.

      از ديگران دوري مي كنند.

      تند خو و بد خلق مي شوند.

      در اوقات خاصي از روز ( معمولا صبح ها ) حس بدي دارند.

      به فكر خودكشي مي افتند.

متخصصان ارتباط نزديكي بين خودكشي و افسردگي ذكر مي كنند. به طوري كه دو سوم بيماران افسرده به خودكشي فكر مي كنند 10 تا 15 درصد آنها اقدام  به خاتمه دادن زندگي خود مي كنند.

پس چنانچه شما مدت طولاني دچار احساس ناراحتي و غم و بي ميلي به زندگي شديد مي تواند زنگ خطري براي اين بيماري باشد و بايستي جدي گرفته شود.

30 – 24 مهر ماه هفته بهداشت روان

" خطر افسردگي را در دانش آموزان جدي بگيريم "